تحلیل تطبیقی سیر تطور برداشت‌های مفسران فریقین از پنج واژه غریب قرآنی (ولیجة، حفدة، هامدة، مشکاة، افک) با تکیه بر مبانی لغوی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار، گروه الهیات، دانشگاه رازی، کرمانشاه - ایران.

2 دانش آموخته رشته الهیات، دانشگاه رازی، کرمانشاه - ایران.

10.52547/alr.2026.3499.1138

چکیده

واژگان غریب قرآنی از مهمترین موضوعات و مسائل قرآن شناسی و قرآن پژوهی از آغاز نزول قرآن در میان زبان شناسان و مفسران بوده است. مفسّران غالباً با نگاهی تفصیلی و دقت بیشتر به این واژگان پرداخته اند تا کارکرد زبانی و تفسیری این واژگان را به طور شفاف بیان کنند. این مقاله در صدد است به بررسی پنج واژه غریب قرآنی در تفاسیر قران کریم وفرهنگ لغت عربی بپردازد. این تفاسیر به طور متنوع از تفاسیر شیعه و اهل تسنن و همچنین تفاسیر قدیم و جدید انتخاب شده است. هدف مقاله با تکیه بر روش توصیفی – تحلیلی، بررسی سیر تحول و تطور برداشت‌های تفسیری مفسران شیعه و اهل سنت از این پنج واژه، و تحلیل چگونگی استنباط و بسط مفهومی این واژگان در بستر تاریخ تفسیر، از آغاز تا دوره معاصر است. نتیجه نشان می دهد که تفاسیر ابتدایی غالباً کوتاه و به شکل مصداقی به تبیین معنای واژگان و تفاسیر میانی با پختگی بیشتر و تفاسیر جدید با بیان جنبه های تازه و ظرافت بیشتر معنای واژگان مورد نظر را تبیین کرده اند. تفاسیر اهل تسنن غالباً با محوریت روایات و تفاسیر شیعه با محوریت روایات و بافت و سیاق آیات قرآنی به تبیین معنای واژگان پرداخته‌اند. بررسی فرهنگ‌های لغت عربی نیز نشان می‌دهد که این واژگان از ریشه‌های معنایی مشترکی چون «دخول»، «سرعت در خدمت»، «خاموشی و سکون»، «محفظه نور» و «واژگون‌سازی حقیقت» برخوردارند که سیر تطوّر معنای تفسیری آنها بر همین معانی استوار شده است.

کلیدواژه‌ها


  1. فهرست منابع

    القرآن الکریم

    منابع فارسی

    1. طبرسی

    منابع عربی

    1. آلوسى، محمود‌ بن ‌عبداللّه، (بی‌تا)، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم و السبع المثانی. بیروت: دار الکتب العلمیه.
    2. ابن‌فارس، احمد، (۱۴۰۴)، معجم مقاییس اللغة. قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
    3. ‏ابن‌قتیبه، عبداللّه‌ بن ‌مسلم، (1411ق)، غریب القرآن، بیروت: دارالمکتبة الهلال.
    4. ابن‌کثیر، اسماعیل‌ بن ‌عمرو، (1419ق)، تفسیر القرآن العظیم، بیروت: دارالکتب العلمیة.
    5. ابن‌منظور، محمد‌ بن ‌مکرم، (۱۴۱۴)، لسان العرب. بیروت: دار صادر.
    6. ابن‌ندیم، محمد‌ بن ‌اسحاق، (1366ق)، الفهرست، ترجمه محمدرضا تجدد، تهران: امیرکبیر.
    7. ازهری، محمد‌ بن ‌احمد، (۱۴۲۱)، تهذیب اللغة. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
    8. بغوی، حسین‌ بن ‌مسعود، (1428ق)، لغات و مفاهیم قرآن کریم. تهران: انتشارات بیان جوان.
    9. بیضاوی
    10. خطیب
    11. خوری، سعید، (1403ق)، أقرب الموارد فی فصح العربیة و الشوارد، قم: منشورات مکتبة آیة العظمی المرعشی النجفی.
    12. راغب اصفهانی، حسین‌ بن ‌محمد، (1412ق)، المفردات فی غریب القرآن، دمشق: دارالعلم.
    13. رافعی، مصطفی صادق، (2000م)، اعجاز القرآن و البلاغه النبویّه، بیروت، دار الکتب العلمیّه.
    14. رشید رضا، محمد .(1414ق)، تفسیر القرآن الحکیم الشهیر بتفسیر المنار. بیروت: دار المعرفه.
    15. زرکشی، بدرالدین، (1408ق)، البرهان فی علوم القرآن، تحقیق ابوالفضل ابراهیم، قاهره: دارالتراث.
    16. زمخشری، محمود‌ بن ‌عمر، (1407ق)، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الأقاویل فی وجوه التأویل، بیروت: دار الکتاب العربی.
    17. صادقی تهرانی، محمد .(1410ق)، الفرقان فی تفسیر القرآن بالقرآن و السنه. قم: فرهنگ اسلامی.
    18. طباطبایی، سید محمد حسین،(1417ق)، المیزان فی تفسیر القرآن، قم: دفتر انتشارات اسلامی.
    19. طوسى، محمد‌ بن ‌حسن، (بی‌تا)، التبیان فی تفسیر القرآن، تصحیح: احمد حبیب عاملى‏. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
    20. طیب، عبدالحسین، (1420ق)، اطیب البیان فی تفسیر القرآن. تهران: اسلام.
    21. فراهیدی، خلیل‌ بن ‌احمد (1410ق)، العین، قم: انتشارات هجرت
    22. فیض کاشانی، ملاحسن (1415ق)، تفسیر الصافی، تهران: انتشارات صدر
    23. فیض کاشانى، محمد‌ بن ‌شاه مرتضى، (1418ق) . الأصفى فی تفسیر القرآن
    24. قمی، علی‌ بن ‌ابراهیم، (1404ق)، تفسیر القمی. قم: دار الکتب.